پایت را بلند كن
چرا باور نداری جسمی زیر كفشهایت ناله میكند
این جسم دل من است
 همان چیزی است كه روزی به خودم می گفتی عزیزترین است
اما امروز بیرحمانه زیر پایت گذاشتی
باشد باز هم سکوت می کنم
مهم اینست كه تو دلت جایگاهش عزیز است پس من نمی نالم
برایم ارزش دارد دل تو..نه دل خودم که زیر پای تو جا گذاشته ام
نمی دانم چرا؟
اما چرا میدانم
اگر عزیز بود كه زیر پایت به گرو نمی گذاشتم
باشد برو اما قدری آهسته تر
شاید روزی دوباره دلت بخواهد دل من را داشته باشی
پس بگذار قدری جان داشته باشد...

میدونی؟..وقتی که نیستی..وقتی که فرسنگ هــــــا ازم دوری..وقتی که تنها میشم و تو پیشم نیستی...

دلم می خواد یه اتاقی باشه گرم گرم..روشنه روشن.با بوی عود

تو باشی منم باشم...

کف اتاق سنگ باشه سنگ سفید

تو منو بغلم کنی که نترسم...که سردم نشه... که نلرزم....

می دونی؟

تو بغلم کردی..

تکیه دادی به دیوار پاهاتم دراز کردی..

منم اومدم نشستم جلوت و بهت تکیه دادم با پاهات محکم منو گرفتی دستاتم دورم حلقه کردی...

بهت می گم چشماتو می بندی؟

می گی آره.بعد چشماتو می بندی...

بهت می گم برام قصه می گی؟ تو گوشم؟

می گی آره بعد شروع می کنی به قصه گفتن..یه عالمه قصه طولانی که هیچ وقت تموم نمی شن..

می دونی؟

می خوام رگ بزنم/ رگ خودمو..مچ دست چپمو...یه حرکت سریع یه ضربه عمیق..

ولی تو که آخه نمیدونی می خوام رگمو بزنم  تو چشماتو بستی نمیبینی که من تیغ و از جیبم

در میارم..نمیبینی که سریع می برم نمیبینی که خون فواره می زنه..نمیبینی که دستم می سوزه..

و لبمو این جوری گاز می گیرم که نگم آخ..که چشماتو باز نکنی و منو نبینی....

تو بغلم کردی می بینی که سرد شدم..محکم تر بغلم می کنی که گرم شم...

می بینی نا منظم نفس می کشم تو دلت می گی آخی دوباره نفس نفس می زنه....

می بینی هر چی محکم تر بغلم میکنی سرد تر می شم...

چشماتو باز می کنی می بینی که من مردم....

من می ترسیدم از دوریت بمیرم..از خون دیدن.. از تنهایی مردن..از سرد شدن..

وقتی بغلم کردی دیگه نترسیدم....

مردن خوب بود آرومه آرووم

گریه نکن دیگه...............خب؟

من که دیگه نیستم چشماتو بوس کنم و بعد تو همون جوری با چشمای بسته بهم لبخند بزنی...

پس بیا به حرمت عشق پاک و آغوش گرمم

اگـــــر روزی برگشتی

شاخه ای گل سرخ روی قبرم بگذار...

     امروز تولدمه...

  به همین مناسبت خودمو خیلی تحویل گرفتم

     و شعر زیرو تقدیم می کنم به خودم...

مبارک مبارک ، تولدم مبارک
مبارک مبارک ، تولدم مبارک
مبارک مبارک ، تولدم مبارک
مبارک مبارک ، تولدم مبارک

مبارک مبارک ، تولدم مبارک
مبارک مبارک ، تولدم مبارک
مبارک مبارک ، تولدم مبارک
مبارک مبارک ، تولدم مبارک

ببین طلوع چشمات ، به دنیا چه قشنگه
نگاه شیطون تو صمیمی و یه رنگه
صمیمی و یه رنگه

روز تولد توست ، دوستام میگن مبارک
منم میگم عزیزم ، تولدم مبارک
تولدم مبارک

گل ها رو تو گلدون جا بدین ، باغچه ها رو آبپاشی کنین      
همه کوچه ها چراغونی ، خونه ها رو نقّاشی کنین

ماه و ستاره درمیاد ، تو اومدی به جشن ما
می ارزه برق چشمِ تو ، به نور سرتاپاشون

روز به این قشنگی ، هرگز کسی ندیده
صدای ساز و آواز ، به آسمون رسیده
به آسمون رسیده

امروز فقط روز توست ، می خوام دنیا بدونه               
برای اسم زیبات ، می خونم عاشقونه
می خونم عاشقونه

تو آمدی به دنیا ، تو قلب من نشستی
خوش آمدی عزیزم ، که عشق من تو هستی

منم تا دنیا دنیاست ، قدر تو رو می دونم
امروز تولّد منه ، از ته دل می خونم

تولدم مبارک ، مبارک و مبارک
تولدم مبارک ، مبارک و مبارک
تولدم مبارک ، مبارک و مبارک
تولدم مبارک ، مبارک و مبارک


ببین طلوع چشمات ، به دنیا چه قشنگه
نگاه شیطون تو صمیمی و یه رنگه
صمیمی و یه رنگه

روز تولد توست ، همه میگن مبارک
منم میگم عزیزم ،

تولدم مبارک ، تولدم مبارک
تولدم مبارک ، تولدم مبارک

دستـت را مـی گیرم 
       تمام تپـش های تـنم را سر ریـز مـی کنـم

       ¤¤¤

       دستـت را مـی گیـرم
       مردانـگی ات را در تاریـکی ها جشـن مـی گیـرم

       ¤¤¤

       دستـت را مـی گیـرم

       خیـانـت های هـزارگانـه ی روحـت را شـماره مـی کنـم
       مـی گـذارم در بنـد بنـد جانـت تـکثیـر شـوم

       ¤¤¤

       مـی بـویـمت
       مـی یـابـمت

       در فاصـله ای که هیـچ فـلسفـه یا فـرشـته ای پـر نـمی زنـد
       در فاصـله ای شـکننـده
       تـاج بر سـر مـی گـذارم
       بـه میـدان مـی فرستـمت

       ¤¤¤

       مـی دزدمـت از تـاریـخ
       از نوشـته های سـرد و خشـن

       ¤¤¤

       مـی بـویـمت
       مـی یـابـمت

                                       بــه پیشــانـی ام ســوگنـد مال منی ... 

نامه اي به پدر!

پدر در حال رد شدن از کنار اتاق خواب پسرش بود، با تعجب ديد که تخت خواب کاملاً مرتب و همه چيز جمع و جور شده. يک پاکت هم به روي بالش گذاشته شده و روش نوشته بود «پدر». با بدترين پيش داوري هاي ذهني پاکت رو باز کرد و با دستان لرزان نامه رو خوند :

پدر عزيزم،
با اندوه و افسوس فراوان برايت مي نويسم. من مجبور بودم با دوست دختر جديدم فرار کنم، چون مي خواستم جلوي يک رويارويي با مادر و تو رو بگيرم. من احساسات واقعي رو با Stacy پيدا کردم، او واقعاً معرکه است، اما مي دونستم که تو اون رو نخواهي پذيرفت، به خاطر تيزبيني هاش، خالکوبي هاش ، لباسهاي تنگ موتور سواريش و به خاطر اينکه سنش از من خيلي بيشتره. اما فقط احساسات نيست، پدر. اون حامله است. Stacy به من گفت ما مي تونيم شاد و خوشبخت بشيم. اون يک تريلي توي جنگل داره و کُلي هيزم براي تمام زمستون. ما يک رؤياي مشترک داريم براي داشتن تعداد زيادي بچه. Stacy چشمان من رو به روي حقيقت باز کرد که ماريجوانا واقعاً به کسي صدمه نمي زنه. ما اون رو براي خودمون مي کاريم، و براي تجارت با کمک آدماي ديگه اي که توي مزرعه هستن، براي تمام کوکائينها و اکستازيهايي که مي خوايم. در ضمن، دعا مي کنيم که علم بتونه درماني براي ايدز پيدا کنه، و Stacy بهتر بشه. اون لياقتش رو داره. نگران نباش پدر، من 15 سالمه، و مي دونم چطور از خودم مراقبت کنم. يک روز، مطمئنم که براي ديدارتون بر مي گرديم، اونوقت تو مي توني نوه هاي زيادت رو ببيني.
با عشق،
پسرت،
John

پاورقي : پدر، هيچ کدوم از جريانات بالا واقعي نيست، من بالا هستم تو خونه Tommy. فقط مي خواستم بهت يادآوري کنم که در دنيا چيزهاي بدتري هم هست نسبت به کارنامه مدرسه که روي ميزمه.دوسِت دارم! هروقت براي اومدن به خونه امن بود، بهم زنگ بزن

در کودکي به من اموختند دوست بدار و اکنون که ديوانه وار دوست دارم ميگويند فراموش کن

ميگفت: انقدر دوستت دارم که اگر بگويي بميرميميرم... باورم نمي شد... فقط يک امتحان ساده به او گفتم بمير...! سالهاست در تنهايي پژمرده ام... - کاش امتحانش نمي کردم

تو كتاب خوندم سيگار بده ديگه نكشيدم، تو كتاب خوندم مشروب بده ديگه نخوردم، تو كتاب خوندم دروغ بده ديگه نگفتم، تو كتاب خوندم عشق بده، ديگه كتاب نخوندم

سعي کن چيزي که دوست داري به دست بياوري
وگرنه مجبور خواهي شدچيزي راکه به دست آورده اي دوست بداري

افسوس.... آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي ميکنيم... آن زمان که دوستمان دارند لجبازي ميکنيم... و بعد... براي آنچه از دست رفته آه ميکشيم

هميشه به ياد داشته باش
تا به فرامشي بسپاري
آنچه را که اندوهگينت مي سازد
اما
هرگز فراموش مکن
به ياد داشته باشي
آنچه را که شادمانت مي سازد

نبايد با خوک کشتي گرفت، خيلي کثيف مي‌‌شوي و مهم‌تر آنکه خوک از اين کار لذت مي‌برد.

انسان سقوط نمي کند مگر به طرفي که به ان تکيه داده است.

حالمان بد نیست غم کم می خوریم

کم که نه هر روز کم کم می خوریم

آب میخواهم سرابم می دهند

عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم چرا رفتم به خواب

از چه بیدارم نکردی آفتاب

خنجری بر قلب بیدارم زدند

بیگناهی بودم و دارم زدند

رشنه نا مرد بر پشتم نشت

از غم نامردی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد

یک شبه بیداد آمد داد شد

عشق آمد تیشه زد بر ریشه ام

تیشه زد بر ریشه ای اندیشه ام

عشق گر این است مرتد میشوم

خوب گر این است من بد میشوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است

کافرم ریگر مسلمانی بس است

بعد از این با بی کسی خو می کنم

هر چه در دل داشتم رو می کنم

نیستم از مردم خنجر به دست

بت پرستم بت پرستم بت پرست

بت پرستان بت پرستی کار ماست

چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم

طالعم شوم است باور می کنم

من که با دریا تلاطم کرده ام

راه دریا را چرا گم کرده ام

قفل غم بر درب سلولم نزن

من خودم خوش باورم گولم نزن

روزگارت باز شیرین شاد باش

دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

آه در شهر شما یاری نبود

قصه هایم را خریداری نبود

وای رسم شهرتان بیداد بود

شهرتان از خون ما آباد بود

از در و دیوارتان خون می چکد

خون من فرهاد عاشق می چکد

آسمان خالی شد از فریادتان

بیستون در حسرت فریادتان

کوه کندن گر نباشد پیشه ام

بویی از فرهاد دارد ریشه ام

هیچ کس درد مرا درک نکرد

ناله ی سرد مرا درک نکرد

شب پاییزی این شهر غریب

روح شبگرد مرا درک نکرد

ذهن آیینه رویایی دوست

چهره زرد مرا درک نکرد

درک نکرد درک نکرد درک نکرد

ما زیاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

با بی خبر مگویید اسرار عشق و مستی

تا بی خبر بمیرد غافل ز خود پرستی

من گرفتار سکوت سنگینی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

  فکرت هم حتی ویرانه می کند

پاهایم می لرزد،دستهایم یخ کــــرده است

نپرس برای چه؟؟

ثانیه قبل تصورت کردم

لحظه دیدار بود

من بودم و انتظار

و تو آمدی

                             قلبم کند شد

می دانم خیالی خام بود،اما

قلبم کند شد

گویی همین جایی...

اشکهایم روان شد

نگفته هایم را چون آتش زیر خاکستر می سوزاندم

پس کی می خواهی خودت باشی؟

خود خودت

شاید هم تو چیزی بیش از این نباشی

اما دلم باور ندارد

پس بیا تا به باور برسم

امشب می خواهم برای تو و فقط برای تو بسرایم

شاید چون تو دوری

دور تر از همیشه

و شاید دیگر از آن من نیستی

وشاید...

نه،دیگر بس است...

طاقت شاید ها را ندارم

بار اول که زیر نور شمع می نوشتم برای تو

ماه ها پیش بود

چه قدر زود می گذرد خوبی ها

و چه قدر تلخ می گذرد سختی ها

دوباره چراغ ها خاموش است و من

بدون تو

با یک شمع

همان شمع است

آن دفعه می سوخت برای رسیدن به تو

ولی این بار میسوزد در هجران تو

هجرانی که انتها ندارد

انتهایش در بی تو بودن است

باز هم بی تو

از انتها گریزانم

شاید چون می دانم

نبودنت آنجا همیشگی است

تا هرگز منتظرت خواهم ماند

چون می دانم دیگر آمدنی در کار نیست...

                                     من از اون خاطره دارم

                                                                   خاطراتي خوب و زيبا

                                                                                                  مثل زيبايي رويا

 
                                                                    من از اون خاطره دارم

                                           من از اون خاطره دارم

        خاطراتي خوب و شيرين

                                        مثل زيبايي آغاز

                                                            عاشقم عاشقم من

                                                                                        عاشقم از روز ازل

                                                                 پابند عشقش تا ابد

                                          من از اون خبر ندارم

                    اين من باور ندارم

                                          باور تنهايي موندن

                                                                    باور تنهايي خوندن

                                                                                             باور قافيه باختن

                                                                يا قمار عشق رو بردن

                                         توي اين ديار غربت

          حتي بودن حتي مردن

                                     عاشقم عاشقم من

                                                            عاشقم عاشقم از روز ازل

                                                                                              پابند عشقش تا ابد

                                                                 اگر ابر كه بارون ميزنه

                                  ميزنه به موج دريا ميزنه

   ميزنه به دشت و صحرا ميزنه

                                     دلم كه داره فرياد ميزنه

                                                                      عاشقم عاشقم من

                                                                                         عاشقم عاشقم من از روز ازل

                                               پابند عشقش تا ابد...

                                                   عاشقی من به روایت تصویر 

http://www.takgol.com/flash/9.htm 

                                           عاشق شدم 

 

چگونه فراموشت کنم،تورا که سرچشمه همه زيباييهايی

چگونه فراموشت کنم تورا که تقديم گرهمه مهربانيهايی،آيا

می توان لحظه ای تورا از يادبرد؟چگونه؟

چشمهايت را که روشنی عشق است،لبانت را که همه

بيانگرمحبت ،دستانت راکه گرما بخش بدنم............

اين همه زيبايی راکنار بگذارم وحس بی حسی

راجايگزينش کنم؟ابداً....تويی که اولين پيام آورنده عشق برايم بودی

،اولين بار مزه عاشق شدن را به من چشاندی،

قلبم را با نگاهت ذوب کردی وهمه ای وجودم راتسخيرکردی،

خنده ای لبانم را به واقعيت پيوند زدی،آخر چگونه فراموشت کنم؟

چگونه می توانم خوشی يک لحظه،فقط يک لحظه باتوبودن

رابا سالها ازتوجدا بودن تقسيم کنم؟

چگونه می توانم يک لبخند تورا با هزاران لبخند تصنعی

ديگران تقسيم کنم؟

چگونه می توانم صدايت را که تسکين دهنده قلب وروحم است

ديگر نشنوم.خدايا.... نمی توانم.........نمی توانم

ای تنها اميد زندگی،ای تنها پناه زندگی،ای تنها بهانه زنده بودن من

فراموشت نمی کنم وبا کوله باری از خاطراتت که در کويرقلبم

گذاشتی زندگی می کنم،زندگی با خاطراتت تا آخر دوستت دارم

تا آخرمی مانم.فراموشت نمی کنم حتی اگرمرا از خود برانی

عشق و زندگی فقط با تو ............تو ، تو

دير شد و من هنوز نفهميدم چادر آرامشم را کجا بر پا کنم.هنوز اين پاهاي چوبي

به شکنندگي بوته اي خشکيده مرا از رفتن باز ميدارد.تو در انتهاي کدام مسير

نشسته اي که من براي يافتنت اينچنين سرگشته ام.اين دالان هاي تو در تو اين

پس کوچه هاي مارپيچ تا به کجا اضطراب مرا همراهي ميکنند.کدام عنصر طبيعي

در وجود من کم است که من براي باز کردن چشمهايم مرددم

  کجايي اي يگانه ي بي پايان در پايان کدام انتظار من سبز شده اي.ميوه هاي

نارس وجود من دانه دانه مي افتاند مگر قرار نبود زمستان رفتني باشد آي

خورشيد کجايي؟ پشت کدام ابر اردو زده اي سرما تا مغز استخوانم فرو رفته

است.دير شد و من هنوز نفهميدم چادر آرامشم را کجا بر پا کنم.اينجا در اين خانه

ي خاموش من به اندازه ي تمام جوجه گنجشک هاي شهرمان دلواپسم.اگر قرار به

 سفر بود که من قرنهاست مسافرم اما کلبه ي تو در دل کدام جنگل بنا شده که من

براي يافتنش پاهاي جوانيم را در باتلاقهاي گمراهي جا گذ اشته ام.

 شبي از ماه پرسيدم عشق يعني چه؟شرمگين و خجل خود را در آغوش آسمان

 پنهان كرد شبي ديگر از ماه پرسيدم عشق يعني چه؟ماه با چهره اي باز و خندان

گفت يعني مهتاب از خود عشق پرسيدم عشق يعني چه؟با تبسمي گفت يعني مهر

 بي پايان به يك نگاه ....

ميكرد . نگاهى به آسمان آبى و درياى لاجوردين و ساحل طلايى

انداخت و گفت : - خدايا ! ميشود تنها آرزوى مرا بر آورده كنى ؟ ناگاه ،

ابرى سياه ، آ سمان را پوشاند و رعد و برقى درگرفت و در هياهوى رعد

 و برق ، صدايى از عرش اعلى بگوش رسيد كه ميگفت :چه آرزويى

دارى اى بنده ى محبوب من ؟ مرد ، سرش را به آسمان بلند كرد و

ترسان و لرزان گفت :- اى خداى كريم ! از تو مى خواهم جاده اى بين

 كاليفرنياو هاوايي بسازى تا هر وقت دلم خواست در اين جاده رانندگى

 كنم !!از جانب خداى متعال ندا آمد كه : - اى بنده ى من ! من ترا

بخاطر وفادارى ات بسيار دوست ميدارم و مى توانم خواهش ترا بر آورده

 كنم ، اما ، هيچميدانى انجام تقاضاى تو چقدر دشوار است ؟ هيچ

ميدانى كه بايد ته اقيانوس آرام را آسفالت كنم ؟ هيچ ميدانى چقدرآهن

 و سيمان و فولاد بايد مصرف شود ؟ . من همه ى اينهارا مى توانم

 انجام بدهم ، اما ، آيا نمى توانى آرزوىديگرى بكنى ؟ مرد ، مدتى به

فكر فرو رفت ، آنگاه گفت : - اى خداى من ! من از كار زنان سر در نمى

 آورم ! ميشودبمن بفهمانى كه زنان چرا مى گريند ؟ ميشود به من

بفهمانى احساس درونى شان چيست ؟ اصلا ميشود به من ياد بدهى

 كه چگونه مى توان زنان را خوشحال كرد؟ صدايي از جانب باريتعالى آمد

 كه : اى بنده من ! آن جاده اى را كه خواسته اى ، دو باندى باشد يا

چهار باندى ؟؟!!

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن کسي است

که الفباي دوست داشتن را برايت تکرار کند و تو از او رسم

محبت بياموزي.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه گذاشتن سدي در برابر

 روديست که از چشمانت جاري است.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه پنهان کردن قلبي است

 که به اسفناک ترين حالت شکسته است.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن شانه هاي

محکمي است که بتواني به آن تکيه کني و از غم زندگي برايش

 اشک بريزي.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه ناتمام ماندن قشنگترين

 داستان زندگي است که مجبوري آخرش را با جدايي به

سرانجام برساني.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن يک همراه

واقعيست که در سخت ترين شرايط همدم تو باشد.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه به دست فراموشي

سپردن قشنگ ترين احساس زندگي است.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه يخ بستن وجود آدمها و

 بستن چشمهاست.

از ازل تا کنون دوستت داشته ام و به تو عشق ورزیده ام و تکه نان های

 مهربانی را در سفره ام گذاشته ام.از وقتی که چشم گشوده ام تو را و بهار

 را ستوده ام و همه چیـــــــــــــــــــــــــــــــز و همه کس را به رنگ و

 شمایل تو دیده ام.یک روز گلدانی کوچک چنان مرا به وجد می آورد که

گویی باغهای ابدیت از آن من است و روزی دیگر یک قطره باران مرا

به عظمت وصف ناشدنی اقیانوس هدایت می کند.همیشه آرزو کرده ام

صدای ناصاف خود را به صدای شفاف تو گره بزنم و دستهایم را از نگاه

سبز تو پر کنم.

همیشه همه اشیا و گیاهان را در حال دویدن و رسیدن به تو دیده ام. هر

 روز صبح گل سرخ گلبرگهایش را به سمت تو باز می کند،باران به

سمت تو می بارد،خورشید به سمت تو طلوع می کند،دریا به سمت تو

 موج می زند،نسیم به سمت تو می وزد و من به سمت تو بیدار می شوم.

از ازل تاکنون خالص ترین اشکهایم را جمع کرده ام تا با آن رودی

بسازم که عاشق رسیدن به دریای تو باشد و همه پروانه هایی را که

بالهایشان به رنگ توست دوست داشته ام.هرروز یک شعر عاشقانه

سرودم و به کبــــــــوتر ها داده ام تا به تو برسانند.همیشه تو را دوست

داشته ام و با نفس های تو آینه ای ساخته ام تا عشق را به من نشان دهد و

 پنجره ای کـــــه عبور عاشقان را از آن تماشا کنم.

ول وله ی ساز ٬ با تو شد آغاز ٬‌ محو عبور قافله ی راز

هل هله ی ماه ٬ چاره دلخواه ٬ پر نکش از من سلسله ی آه

پريزاديُ من دلتنگ تو ٬‌ نشسته به سازم آهنگ تو

تو آشوب شهر خاموش من ٬ گرفت عطر بويت آغوش من...

بودای پاييز ٬ از خلسه برخيز

از کوچه باغم عطر تو لبريز...

خيال زارم

سوز ستارم

لبخند و اشکم

حال بهارم...

پريزاديُ من دلتنگ تو ٬‌ نشسته به سازم آهنگ تو

تو آشوب شهر خاموش من ٬ گرفت عطر بويت آغوش من...

تو که هم بغض شباويزی و هم رقص هما ٬

چنگ باران به سر انگشت تو آيد به صدا...

تو که آتيش ترنجی و شرار گل ناز ٬

پرنيان نفست شعله ی خاکستر راز...

ول وله ی ساز ٬ با تو شد آغاز ٬‌ محو عبور قافله ی راز

هل هله ی ماه ٬ چاره دلخواه ٬ پر نکش از من سلسله ی آه

لحن موسيقی من جذبه ی افسانه ی تو ٬

زلف تو برکه ی شب ٬ زورق من شانه ی تو

روی تو روی پری ٬ معبد من خانه ی تو...

ول وله ی ساز ٬ با تو شد آغاز ٬‌ محو عبور قافله ی راز

هل هله ی ماه ٬ چاره دلخواه ٬ پر نکش از من سلسله ی آه

پريزاديُ من دلتنگ تو ٬‌ نشسته به سازم آهنگ تو

تو آشوب شهر خاموش من ٬ گرفت عطر بويت آغوش من...